زومیت: استفاده از دستکشهای آزمایشگاهی معمولی ممکن است باعث تخمین بیشازحد میزان آلودگی میکروپلاستیک در محیط زیست و بدن انسان شود.
در سالهای اخیر، نگرانیها در مورد گسترش آلودگی میکروپلاستیکها (ریزپلاستیکها) به طور چشمگیری افزایش یافته است. تحقیقات متعددی نشان دادهاند که این ذرات کوچک پلاستیکی در محیط زیست و حتی بدن انسان یافت میشوند. بااینحال، مطالعهای جدید از دانشگاه میشیگان نشان میدهد که ممکن است میزان آلودگی میکروپلاستیکها در مطالعات قبلی به دلیل برخی خطاها بیش از حد تخمین زده شده باشد.
محققان دریافتند که روکشهای برپایه استئارات موجود روی دستکشهای آزمایشگاهی رایج، بهویژه دستکشهای نیتریل و لاتکس، میتوانند در تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی به عنوان میکروپلاستیک شناسایی شوند. استئاراتها موادی شیمیایی هستند که برای تسهیل جدا شدن دستکشها از قالبهای تولید استفاده میشوند. این مواد از نظر ساختار شیمیایی بسیار شبیه به پلیمرهای تشکیلدهنده میکروپلاستیکها هستند و افتراق آنها در آزمایشگاه دشوار است.
میکروپلاستیکها ذرات پلاستیکی کوچکتر از ۵ میلیمتر هستند که از تجزیه مواد پلاستیکی بزرگتر تولید میشوند. این ذرات در محیط زیست یافت شده و میتوانند توسط موجودات زنده بلعیده شوند، و اثرات منفی بر سلامت آنها بر جای گذارند.
تیم تحقیقاتی به رهبری دکتر مدلاین کلاو، فارغالتحصیل دکتری دانشگاه میشیگان، متوجه شد که هنگام تجزیه و تحلیل نمونههای محیط زیست برای یافتن میکروپلاستیکها، میزان ذرات پلاستیکی شناساییشده بسیار بیشتر از حد انتظار است. پس از بررسی دقیقتر، آنها دریافتند که این آلودگی ناشی از استئارات موجود در دستکشهای آزمایشگاهی است.
محققان هفت نوع مختلف دستکش آزمایشگاهی را مورد آزمایش قرار دادند و دریافتند که دستکشهای موسوم به دستکش اتاق تمیز که فاقد روکش استئارات هستند، نتایج دقیقتری ارائه میدهند. آنها همچنین از طیفسنجی نوری برای تجزیه و تحلیل نمونهها استفاده کردند. یافتههای کلیدی مطالعه به صورت زیر بود:
استئاراتها به راحتی در آزمایشگاه با میکروپلاستیکها اشتباه گرفته میشوند.
استفاده از دستکشهای معمولی میتواند به تخمین بیش از حد میزان آلودگی میکروپلاستیک منجر شود.
محققان دانشگاه میشیگان توصیه میکنند که پژوهشگران در مطالعات مربوط به میکروپلاستیکها از دستکشهای اتاق تمیز استفاده کنند و روشهای جدیدی برای تشخیص دقیقتر میکروپلاستیکها و جداکردن آنها از مواد مشابه مانند استئاراتها بهکار گیرند. دکتر آن مکنیل، استاد شیمی دانشگاه میشیگان، تاکید میکند که این حوزه تحقیقاتی بسیار چالشبرانگیز است زیرا پلاستیک در همه جا وجود دارد و نیاز به متخصصانی با دانش عمیق در زمینه ساختار شیمیایی دارد.
درنهایت، مطالعه نشان میدهد که آلودگی میکروپلاستیکها ممکن است کمتر حد تصور باشد، اما بدان معنا نیست که نباید نگران آن باشیم. با بهبود روشهای تحقیق و دقت در اندازهگیریها میتوان به درک دقیقتری از میزان آلودگی میکروپلاستیکها و اثرات آنها بر محیط زیست و سلامت انسان دست یافت.
