پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : 
دنیس سیترونوویچ رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل نوشت: در پایان، وقتی شعارها کنار گذاشته شوند، یک واقعیت ساده باقی میماند: تهران از هیچیک از خطوط قرمز خود عقبنشینی نکرده است. نه در مورد غنیسازی، نه برنامه موشکی، نه در مورد نیروهای نیابتی منطقهایاش (حتی آتشبس در لبنان نیز از منظر ایران میتواند به عنوان شاهدی بر توانایی آن برای تحمیل کاهش تنش گستردهتر به نفع شرکای خود تفسیر شود)، و نه در تنگه هرمز.
به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: اتاق مانور ایران برای مصالحه ذاتاً محدود است. وقتی با انتخاب بین تسلیم و تشدید تنش مواجه شود، ترجیح آن قابل پیشبینی است.
در عین حال، محاصره دریایی یا کارزار فشار مستمر علیه ایران به احتمال زیاد منجر به انسجام داخلی میشود نه شکاف، بهویژه در غیاب توافق دیپلماتیک بین تهران و واشنگتن.
با حرکت هر دو طرف به سمت دورهای که میتواند تعیینکننده باشد، سؤال کلیدی این نیست که آیا تشدید تنش ممکن است، بلکه این است که عملاً به چه چیزی دست خواهد یافت، مخصوصاً با توجه به اینکه بعید است منجر به تسلیم ایران شود.
ایران اساساً با دشمنانی که ایالات متحده در گذشته با آنها روبرو بوده متفاوت است. این امر ارزیابی مجدد محاسبه هزینه-فایده هر اقدام را ضروری میسازد. در حال حاضر، به هیچ وجه روشن نیست که تشدید تنش به نفع منافع آمریکاست، با توجه به هم ریسکهای موجود و هم کارایی محدود آن در دستیابی به اهداف راهبردی اصلی.
یک توافق مذاکرهشده ممکن است تهران را تثبیت کند، اما توانایی آن را برای پیشرفت به سمت سلاح هستهای محدود میسازد. برعکس، رویارویی نظامی ممکن است در کوتاهمدت تهران را تضعیف کند، اما احتمالاً عزم آن را برای دستیابی به بمب تقویت خواهد کرد.
وقتی کشوری مایل است هزینههای قابل توجهی را برای حفظ هویت انقلابی خود متحمل شود، حتی عملیات نظامی در مقیاس بزرگ نیز بعید است که مسیر راهبردی آن را به طور بنیادی تغییر دهد.
