اکسیوس نوشت: «روز دی اقتصادی» (D-Day) مورد وعده دونالد ترامپ برای ایران، روز دوشنبه سپری شد، اما با شوک و هیبتی که وعده داده شده بود همراه نبود و در عمل به یک اولتیماتوم تمدیدشده دیگر تبدیل شد.
به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: چرا اهمیت دارد: عملیات «طرد اقتصادی» (Operation Economic Outcast) قرار نیست مانند تهاجم متفقین به نرماندی پیش برود؛ بلکه بهصورت یک کارزار گسترده و تدریجی تحریمها اجرا خواهد شد که در نهایت میتواند حامیان خارجی ایران را از دسترسی به نظام مالی آمریکا محروم کند.
جزئیات: اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، آغاز این عملیات را با قرار دادن بیش از ۶۰ هدف مرتبط با ایران در فهرست سیاه و گسترش دامنه تحریمهای ثانویه اعلام کرد.
او گفت: «هر کشوری یک جدول زمانی مشخص برای متوقف کردن فعالیتهایی دارد که ما شناسایی کردهایم.»
بسنت از ذکر نام کشورهای مشخص یا ضربالاجلهای معین خودداری کرد و گفت دولت آمریکا ترجیح میدهد پیش از متوسل شدن به «چکش اقدامات وزارت خزانهداری آمریکا»، از «دیپلماسی پشت پرده» استفاده کند.
وقتی خبرنگاران درباره اجرای تدریجی این طرح از او پرسیدند، گفت: «چرا باید بخواهم نظام مالی جهان را منفجر کنم؟» و افزود که کشورها باید فرصتی برای تغییر رفتار خود داشته باشند.
در میان سطور: آزمون واقعی، چین خواهد بود؛ کشوری که حدود ۹۰ درصد نفت صادراتی ایران را خریداری میکند و همچنان یکی از مهمترین شریانهای اقتصادی جمهوری اسلامی به شمار میرود.
اگر ترامپ تهدیدهای خود را عملی کند، تحریمهای ثانویه میتواند بانکها، پالایشگاهها و شرکتهای کشتیرانی چینی را مجبور کند میان ادامه همکاری با ایران و حفظ دسترسی به دلار، بانکهای آمریکایی و بازارهای آمریکا یکی را انتخاب کنند.
وقتی بهطور مشخص از بسنت پرسیده شد که آیا چین هدف تحریمها قرار خواهد گرفت، او تأکید کرد: «هیچکس فراتر از دسترس تحریمهای آمریکا نیست.» اما هیچ نشانه علنیای درباره زمان پایان مهلت چین یا اینکه ترامپ در صورت امتناع پکن از همکاری چه اقدامی خواهد کرد، ارائه نکرد.
نکته جالب: شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، قرار است ۲۴ سپتامبر به کاخ سفید سفر کند؛ موضوعی که دلیل دیگری به ترامپ میدهد تا پیش از به خطر انداختن روابط با دومین اقتصاد بزرگ جهان، محتاطانهتر عمل کند.
تصویر بزرگتر: پس از ماهها تهدیدهای آخرالزمانی برای بمباران ایران تا زمان تسلیم شدن این کشور، ترامپ اکنون خفه کردن اقتصادی ایران را بهعنوان راهبرد اصلی خود تا انتخابات میاندورهای برگزیده است.
این تغییر رویکرد مزایای سیاسی آشکاری دارد: تحریمها و محاصره دریایی میتوانند فشار بر تهران را ادامه دهند، بدون آنکه آمریکا بلافاصله خطر یک شوک جدید نفتی یا گرفتار شدن عمیقتر در جنگی نامحبوب را بپذیرد.
اما اعمال فشار اقتصادی تا حد زیادی به اعتبار تهدیدها وابسته است. چین، دبی و دیگر دروازههای باقیمانده برای ارتباط اقتصادی با ایران باید باور کنند که اگر از همکاری خودداری کنند، ترامپ در نهایت حاضر است هزینههای سنگینی را که تهدید کرده، واقعاً بر آنها تحمیل کند.
جمعبندی: آمریکا همین حالا نیز تحریمهای ثانویه قدرتمندی در اختیار دارد، اما تاکنون آنها را بهصورت گزینشی اجرا کرده است.
موفقیت عملیات «طرد اقتصادی» با این سنجیده خواهد شد که آیا ترامپ حاضر است این تحریمها را علیه کشورهایی که بیشترین اهمیت را دارند، واقعاً به اجرا بگذارد یا نه.
هیئت تحریریه والاستریت ژورنال هشدار داده بود: «تا اینجا، جهان باید آن را ببیند تا باور کند»؛ اشارهای به شش ماه تهدید، ضربالاجلهای متغیر و پیشبینیهای مکرر درباره پیروزی قریبالوقوع.
