الجزیره نوشت: کاهش وزن منطقه خلیج فارس در سبد انرژی چین لزوماً به این معنا نیست که پکن از سایه تنگه هرمز خارج شده است. محتملتر آن است که ذخایر موجود، کاهش فعالیت پالایشگاهها و تغییر برخی تأمینکنندگان به چین زمان بیشتری برای مانور داده باشد؛ در حالی که آزمون واقعی گزینههای جایگزین همچنان به توانایی چین برای ادامه این روند با هزینههای قابل تحمل بستگی دارد.
به گزارش انتخاب، وقتی سهم خلیج فارس از واردات نفت چین طی چند ماه از ۴۲.۴ درصد به حدود ۳۰ درصد کاهش مییابد، نتیجه در نگاه اول روشن به نظر میرسد: بزرگترین واردکننده نفت خام جهان راهی برای کاهش وابستگی خود به این منطقه پیدا کرده است. اما این درصد، مانند بسیاری از ارقام مربوط به بحرانها، تنها نشان میدهد چه چیزی در تصویر تغییر کرده است، نه اینکه این تغییر چگونه رخ داده است.
دادههایی که در گزارش عبدالله سکر از شبکه الجزیره و بر اساس اطلاعات اداره کل گمرک چین ارائه شده، میانگین واردات نفت خام چین را در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۱.۴ میلیون بشکه در روز نشان میدهد؛ رقمی که در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ به کمتر از ۹.۹ میلیون بشکه در روز رسیده است.
این دادهها کاهش سهم کشورهای خلیج فارس در واردات نفتی چین را نشان میدهد و همچنین از کاهش واردات گاز طبیعی مایعشده (LNG) و گاز مایع نفتی (LPG) و سهم کشورهای خلیج فارس در این دو بخش حکایت دارد.
با این حال، این مقایسه یک سال کامل را با یک دوره ششماهه مقایسه میکند و بهتنهایی مشخص نمیکند چه میزان از کاهش واردات چین ناشی از اختلال در مسیرهای انتقال بوده و چه میزان از طریق ذخایر موجود، کاهش فعالیت پالایشگاهها و کاهش تقاضا جبران یا صرفهجویی شده است.
