انتصاب پر ابهام در ثمسکن؛ علی عسگری با چه سوابقی محسن رستمی را منصوب کرده است؟

روزنامه اینترنتی فراز: انتصاب محسن رستمی به‌عنوان سرپرست و مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری مسکن، یکی از مهم‌ترین شرکت‌های زیرمجموعه بانک مسکن، در حالی انجام شده که بررسی سوابق اعلام‌شده او، ابهام‌هایی درباره میزان تجربه مدیریتی و ارتباط سوابق حرفه‌ای او با صنعت ساختمان ایجاد می‌کند؛ شرکتی که علاوه بر جایگاه بورسی، در پروژه‌های نهضت ملی مسکن نیز نقش دارد.

 

 

پس از استعفای محسن علیزاده از مدیریت شرکت سرمایه‌گذاری مسکن، محسن رستمی به‌عنوان سرپرست و مدیرعامل جدید این شرکت منصوب شد؛ انتصابی که باتوجه به جایگاه «ثمسکن» در صنعت ساختمان، نمی‌توان از کنار آن به سادگی عبور کرد.

 

شرکت سرمایه‌گذاری مسکن با نماد «ثمسکن» در بورس، از شرکت‌های مهم زیرمجموعه گروه مالی مسکن و بانک مسکن است و در حوزه انبوه‌سازی و ساخت‌وساز فعالیت می‌کند. اهمیت این شرکت البته صرفاً به فعالیت بورسی و تاثیر بر سرمایه هزاران سهامدار خرد محدود نمی‌شود؛ ثمسکن در پروژه‌های مرتبط با نهضت ملی مسکن نیز حضور دارد و به همین دلیل، کیفیت مدیریت آن می‌تواند بر عملکرد این مجموعه، سرمایه سهامداران و بخش مهمی از پروژه‌های مسکن کشور اثرگذار باشد.

 

با این حال، نگاهی به سوابقی که روابط عمومی شرکت برای مدیرعامل جدید منتشر کرده، پرسش‌هایی را درباره تناسب این کارنامه با چنین جایگاه مهمی مطرح می‌کند.

 

براساس سوابق اعلام‌شده، محسن رستمی پیش از این معاون سبدگردانی بیمه ایران، معاون سرمایه‌گذاری گروه توسعه مهر آیندگان، مدیر حسابداری هلدینگ نیروگاهی آرین ماهتاب گستر، عضو هیئت‌مدیره سرمایه‌گذاری بهمن، عضو هیئت‌مدیره سرمایه‌گذاری سامان مجد و عضو هیئت‌مدیره شرکت ساختمانی باغمیشه بوده و سابقه مدیرعاملی و ریاست هیئت‌مدیره مؤسسه خدمات مالی و حسابداری امین محاسبان توانا را نیز در کارنامه دارد.

 

در نگاه نخست به سوابق محسن رستمی، آنچه به نظر می‌آید این است که عمده سوابق محسن رستمی ارتباطی با صنعت ساختمان ندارد و او فردی از جنس صنعت مالی و حسابداری است. هرچند رستمی در شرکت ساختمانی باغمیشه عضو هیئت مدیره بوده، اما حضور فردی حسابدار در هیئت مدیره شرکت‌ها امری طبیعی است؛ چرا که هیئت مدیره نقش نظارتی دارد، اما مدیرعامل نقش اجرایی، و یکی از الزامات اجرا، داشتن سوابق و تحصیلات مرتبط است.

 

با این حال بررسی دقیق‌تر این سوابق، تصویر متفاوتی از تجربه مدیریتی محسن رستمی ارائه می‌کند.

 

 

ابتدایی‌ترین و در عین حال تنها سابقه مدیرعاملی محسن رستمی که در رزومه منتشرشده دیده می‌شود، به مؤسسه خدمات مالی و حسابداری امین محاسبان توانا بازمی‌گردد؛ مؤسسه‌ای که در سال ۱۳۹۵ توسط محسن رستمی و حمیدرضا رجبعلی‌نژاد فشخامی تأسیس شد و رستمی تا سال ۱۴۰۳ مدیرعامل آن بود.

 

به بیان ساده‌تر، بخش اصلی سابقه مدیرعاملی ثبت‌شده برای رستمی، مربوط به مجموعه‌ای است که خود او در تأسیس آن نقش داشته است. این سابقه هرچند می‌تواند تجربه مدیریتی محسوب شود، اما پرسش اینجاست که آیا چنین سابقه‌ای برای مدیریت یکی از شرکت‌های مهم ساختمانی وابسته به بانک مسکن کافی است؟

 

این پرسش زمانی جدی‌تر می‌شود که بخش دیگری از سوابق رستمی را مرور کنیم.

 

او پس از آن به عضویت هیئت‌مدیره شرکت ساختمانی باغمیشه با نماد «ثباغ» درآمد؛ شرکتی بورسی که در مجموعه بانک سپه قرار دارد. رستمی در این شرکت نماینده سرمایه‌گذاری ایرانیان اطلس بوده است. نام او همچنین در سوابق هیئت‌مدیره سرمایه‌گذاری ایرانیان اطلس در سال‌های مختلف دیده می‌شود؛ شرکتی که پیش‌تر در مجموعه بانک انصار قرار داشت و پس از ادغام بانک انصار در بانک سپه، در مجموعه گروه مالی سپه قرار گرفت.

 

نکته جالب توجه آنکه مدیرعامل گروه مالی سپه در آن سال‌ها، ابراهیم عنایت برادر محمود عنایت مدیر شبکه ایران اینترنشنال بوده است.

 

در ادامه، رستمی در سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ عضو هیئت‌مدیره سرمایه‌گذاری بهمن با نماد «وبهمن» نیز بوده و در این شرکت نمایندگی سرمایه‌گذاری سامان مجد را بر عهده داشته است.

 

البته مشابهت نام محسن رستمی با محمدرضا رستمی، رئیس هیئت‌مدیره «وبهمن»، نیز در بررسی سوابق به چشم می‌خورد؛ هرچند تاکنون اطلاعات مستندی درباره وجود رابطه خانوادگی میان این دو نفر منتشر نشده، اما حضور ده ساله محمدرضا رستمی در ریاست هیئت مدیره «وبهمن» و سپس ورود محسن رستمی به عنوان نایب رئیس هیئت مدیره «وبهمن» قابل بررسی است.

 

 

یکی دیگر از سوابق رستمی، مدیریت حسابداری هلدینگ نیروگاهی آرین ماهتاب گستر است؛ مجموعه‌ای فعال در صنعت نیروگاهی که طبیعتاً حوزه فعالیت آن چندان ارتباطی با صنعت ساختمان ندارد. سهامداران عمده این شرکت نیز سرمایه‌گذاری توسعه و عمران استان کرمان و سرمایه‌گذاری مس سرچشمه هستند.

 

در کنار این سوابق، در رزومه منتشرشده از محسن رستمی دو عنوان دیگر نیز آمده است: «معاون سرمایه‌گذاری گروه توسعه مهر آیندگان» و «معاون سبدگردانی بیمه ایران». با این حال، در بررسی‌های انجام‌شده توسط خبرنگار فراز، هیچ اطلاعات و خبری در رسانه‌ها برای این دو سابقه پیدا نشده است.

 

شرکت سرمایه‌گذاری مسکن، یک شرکت معمولی نیست که بتوان تجربه‌های پراکنده مدیریتی را بدون توجه به ارتباط آنها با حوزه فعالیت شرکت نادیده گرفت. «ثمسکن» یک مجموعه ساختمانی مهم در زنجیره بانک مسکن است و در شرایطی که کشور با بحران جدی مسکن و کندی اجرای پروژه‌های ساخت‌وساز و نهضت ملی مسکن مواجه است، انتظار می‌رود مدیرعامل چنین مجموعه‌ای از سابقه روشن و قابل‌توجهی در مدیریت بنگاه‌های بزرگ ساختمانی برخوردار باشد.

 

اگر سابقه مدیرعاملی مؤسسه‌ای که رستمی خود در تأسیس آن نقش داشته کنار گذاشته شود، در رزومه او سابقه‌ای از مدیرعاملی یک بنگاه کوچک اقتصادی هم به چشم نمی‌خورد؛ چه رسد به شرکت بزرگی به نام «ثمسکن» که در بورس نیز حضور دارد. بخش قابل‌توجهی از کارنامه رستمی نیز به عضویت در هیئت‌مدیره یا مسئولیت‌های مالی و سرمایه‌گذاری در حوزه‌هایی خارج از صنعت ساختمان مربوط می‌شود.

 

اکنون پرسش اینجاست که علی عسگری، مدیرعامل گروه مالی مسکن، بر چه مبنایی محسن رستمی را برای مدیریت یکی از مهم‌ترین شرکت‌های زیرمجموعه این گروه انتخاب کرده است؟ چنین انتصاباتی این شائبه را ایجاد می‌کند که از سوی وزارت راه و شهرسازی به مدیران مجموعه بانک مسکن برخی گزینه‌ها تحمیل می‌شود. وقتی برای جایگاه‌های کلیدی در سازمان‌های بزرگ، افرادی با سوابق نه چندان قوی منصوب می‌شوند، شائبه سیاسی بودن انتصابات را مطرح می‌سازد.

 

مسعود پزشکیان رئیس جمهوری از روز نخست انتخابات تا به امروز که بیش از ۲ سال از انتخاب او می‌گذرد، همواره بر شایسته‌سالاری تاکید داشته است. در تازه‌ترین سخنرانی‌ها، پزشکیان یک ماه قبل از انتصاب محسن رستمی توسط علی عسگری مدیرعامل گروه مالی مسکن، گفته بود: «هدف دولت، بهره‌گیری از مدیران توانمند، متخصص و کارآمد برای اداره امور است، نه انتصاب بر مبنای گرایش‌های سیاسی.»

 

آن‌طور که به نظر می‌رسد، انتصاب محسن رستمی باتوجه به سوابقی که دارد، مغایر با تاکیدات رئیس جمهوری است. انتصابی که نیاز به شفاف‌سازی از سوی گروه مالی مسکن و شخص علی عسگری دارد.

 

وقتی پای مدیریت شرکتی در میان است که از یک سو سرمایه هزاران سهامدار خرد به عملکرد مدیران آن مرتبط است و از سویی دیگر صنعت کلیدی ساختمان و مسکن از آن تاثیر می‌پذیرد، کارنامه و سابقه مدیران، اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند. اگر «ثمسکن» تحت مالکیت بخش خصوصی بود که منافع سهامداران اولویت دارد، آیا باز هم چنین انتصابی رخ می‌داد؟