فارن پالیسی نوشت: تحولات سریع در ترکیب رهبران مناطق مختلف چین، دریچه‌ای به محاسبات مربوط به جانشینی شی جین‌پینگ گشوده است؛ رئیس‌جمهوری که عملاً محدودیت دو دوره‌ای ریاست‌جمهوری را لغو کرده و به نظر می‌رسد به جای معرفی زودهنگام جانشین خود ــ که ممکن است با ایجاد کانونی مستقل از قدرت، نفوذ و میراث سیاسی او را به خطر بیندازد ــ ترجیح می‌دهد فهرستی از نامزدهای مورد اعتماد تهیه و آن‌ها را ارزیابی کند.
دنگ یووِن، نویسنده و پژوهشگر چینی، در تحلیلی که در مجله «فارن پالیسی» منتشر شده، می‌نویسد موج گسترده انتصابات در استان‌های چین، در آستانه پنجمین نشست کمیته مرکزی حزب کمونیست چین، از تحولی نسلی در میان نخبگان حاکم حکایت دارد؛ اما این تحولات به معنای آن نیست که پکن هویت جانشین شی جین‌پینگ را مشخص کرده است.
در ۲۳ سپتامبر، لی له‌چنگ و ژو زویی، متولدین سال ۱۹۶۵، هم‌زمان به ریاست حزب کمونیست در استان‌های آنهویی و هنان منصوب شدند. همچنین ژائو لونگ، متولد ۱۹۶۷، به ریاست حزب در استان فوجیان ارتقا یافت. در ۲۴ اکتبر نیز وانگ جی‌جون در استان هونان و مائو گائویی در استان یون‌نان به این سمت منصوب شدند.
این تحولات هم‌زمان با ارتقای مقام شماری از مسئولان جوان‌تر به جایگاه‌هایی صورت گرفت که مسیر رسیدن به ریاست دولت‌های استانی را برای آن‌ها هموار می‌کند؛ از جمله گوئو نینگ‌نینگ، ژوگه یوجی و شی‌ه وی‌جیانگ.
این روند نشان می‌دهد که مسئولیت رهبری حزب در استان‌ها به مدیرانی سپرده می‌شود که بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ متولد شده‌اند و در عین حال، راه برای تصدی سمت استانداری توسط متولدین دهه ۱۹۷۰ نیز هموار می‌شود.
نسل جدید
دنگ می‌گوید این گروه سنی اکنون در حال ورود به قلب دستگاه رهبری چین است؛ گروهی که چند سال پیش هنوز از اعضای آن با عنوان «کادرهای جوان» یاد می‌شد. این نسل شامل استانداران و همچنین مقام‌های ارشد دولت مرکزی است.
با این حال، گسترش فهرست نامزدهای احتمالی به معنای مشخص شدن معیارهای انتخاب جانشین نیست.
به نوشته این تحلیلگر، اولویت شی جین‌پینگ تضمین حفظ میراث سیاسی خود است؛ نه صرفاً وفاداری شخصی و نه فقط برخورداری از شایستگی و توانایی مدیریتی.
او به دنبال جانشینی است که از رویکرد و میراث سیاسی‌اش روی‌گردان نشود؛ همان‌گونه که نیکیتا خروشچف، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، با میراث ژوزف استالین چنین کرد. همچنین نمی‌خواهد جانشینی قدرت را به دست بگیرد که، مانند دنگ شیائوپینگ پس از مائو تسه‌تونگ، ماهیت اصلی نظام را تغییر دهد، هرچند جایگاه رهبر پیشین را حفظ کند.
این تحلیل معیار دیگری را نیز مطرح می‌کند: قابلیت پیش‌بینی رفتار جانشین. قدرت عالی ممکن است محاسبات و رفتار یک مقام را تغییر دهد، حتی اگر پیش از رسیدن به آن جایگاه، فردی مطیع به نظر برسد.
از نگاه نویسنده، معضل اصلی شی همین‌جاست؛ او به جانشینی قدرتمند نیاز دارد که بتواند کشور و حزب را اداره کند، اما در عین حال نگران است که این فرد برای خود پایگاه نفوذ مستقلی ایجاد کند.
سومین معیار، توانایی اداره کشور در دوره‌ای است که دیگر صرفاً بر رشد اقتصادی متمرکز نیست، بلکه با رقابت فناورانه و ژئوپلیتیکی با آمریکا، خطرات مربوط به تایوان، مدیریت حزبی با بیش از ۱۰۰ میلیون عضو، دستگاه بوروکراتیک عظیم و اقتصادی تحت سلطه دولت نیز روبه‌روست.
این پژوهشگر چینی معتقد است اولویت شی، تضمین حفظ میراث سیاسی خود است، نه صرفاً وفاداری شخصی و نه شایستگی فردی. او جانشینی می‌خواهد که از رویکردش روی‌گردان نشود و در عین حفظ جایگاه رهبر پیشین، ماهیت اصلی نظام را تغییر ندهد.
ارزیابی نامزدها پیش از انتقال قدرت
به همین دلیل، دنگ معتقد است اداره مناطقی مانند پکن، شانگهای، گوانگ‌دونگ، جیانگسو و ژجیانگ به منزله آزمونی برای نامزدهای احتمالی جانشینی است؛ به‌ویژه در مواجهه با بحران‌های اقتصادی، حوادث، ناآرامی‌ها و رویارویی‌های خارجی. عملکرد فوق‌العاده در چنین شرایطی می‌تواند توانایی واقعی یک مقام برای رهبری را آشکار کند.
نویسنده رقابت بر سر جانشینی را به زمان کناره‌گیری شی از قدرت مرتبط می‌داند. او پیش‌بینی می‌کند که شی تا سال ۲۰۳۷ در قدرت باقی بماند؛ یعنی دو دوره دیگر ریاست‌جمهوری را تجربه کند.
این مسئله به آن معناست که شی در حال حاضر نیازی به معرفی جانشین خود ندارد؛ زیرا معرفی زودهنگام یک وارث سیاسی ممکن است به شکل‌گیری مرکز قدرت دومی منجر شود و مقام‌های حزبی را به سمت حمایت و گردآمدن پیرامون او سوق دهد.
در عوض، شی ممکن است گروهی از نامزدهای احتمالی متولد سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۵ را پرورش دهد؛ افرادی که هنگام انتقال قدرت، در میانه یا اواخر دهه شصت زندگی خود خواهند بود.
دنگ پیش‌بینی می‌کند که متولدین دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در بیست‌ویکمین کنگره حزب کمونیست چین، در اواخر سال آینده میلادی، به کمیته مرکزی راه پیدا کنند و احتمالاً برخی از آن‌ها نیز به عضویت دفتر سیاسی حزب برسند.
با این حال، به نوشته این تحلیلگر، این کنگره لزوماً نام جانشین شی را آشکار نخواهد کرد، بلکه احتمالاً مشخص خواهد کرد چه کسانی همچنان در مرحله نهایی رقابت برای جانشینی باقی مانده‌اند.
