روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: سازمان تأمین اجتماعی اعلام کرد پرداخت معوقات مربوط به مابهالتفاوت افزایش حقوق سالیانه و مرحله سوم متناسبسازی فروردین ۱۴۰۵ بازنشستگان و مستمریبگیران این سازمان از شب دهم شهریور آغاز شده و به تدریج و براساس حروف الفبا تا پایان شهریور یعنی ظرف ۲۰ روز پرداخت خواهد شد.
در خبر مربوط به پرداخت معوقات افزایش حقوق بازنشستگان فعلاً نکتهای درباره پرداخت معوقه اردیبهشتماه وجود ندارد. معوقات افزایش حقوق بازنشستگان تأمین اجتماعی مربوط به دو ماه فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۵ است ولی فعلاً قرار است معوقه فروردینماه پرداخت شود و درباره زمان و چگونگی پرداخت معوقه مربوط به اردیبهشت سکوت شده است. روشن است که کمبود پول ناشی از شرایط جنگی و بحران اقتصادی دلیل اصلی عدم امکان پرداخت سریع معوقات شده است. با اینحال نمیتوان این واقعیت تلخ را نادیده گرفت که بیتوجهی به هزینه کردن صحیح بودجه و خودداری از حذف کردن زوائد یکی از دلایل پدید آمدن مشکلاتی از قبیل به تعویق افتادن مابهالتفاوت حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی است.
همه قبول دارند که به تعویق افتادن ۶ ماهه پرداخت مابهالتفاوت حقوق قشر ضعیف بازنشستگان تأمین اجتماعی و بعد از این مدت طولانی اقدام به پرداخت مابهالتفاوت یکماه و بلاتکلیف رها کردن مابهالتفاوت یکماه دیگر بهیچوجه منطقی نیست و مسئولین باید برای چنین مشکلی راهی پیدا کنند که مانع تکرار آن شود.
سادهترین و در عین حال عملیترین راه اینست که در تقسیم و هزینه کردن بودجه مدیریت شود. منظور از مدیریت اینست که اولاً بودجههای غیرضروری مانند آنچه برای دستگاههای آویزان، بیخاصیت و سفارشی در نظر گرفته میشود حذف شود و پول کشور فقط به اموری اختصاص یابد که مفید و ضروری هستند. فعلاً درصدد نام بردن از مصادیق دستگاههای آویزان، بیخاصیت و سفارشی نیستیم هرچند بارها از آنها نام برده شده و از دولت خواسته شده ردیف مربوط به آنها را حذف کند ولی «گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من – آنچه البته به جائی نرسد فریاد است».
ثانیاً در تخصیص بودجه به دستگاهها و تقدم زمانی آنها نیز باید اِعمال مدیریت شود و از سفارشی و فرمایشی عمل کردن در این زمینه اجتناب گردد. میدانیم که اِعمال نفوذ در تخصیص بودجه یکی از عوامل اصلی تبعیضهاست و در چنین چرخه معیوبی طبعاً قشر بازنشسته که دستش به جائی بند نیست به ردیف آخر صف دریافتکنندگان بودجه رانده میشود. داستان شستا و شرکتهای تحت مالکیت سازمان تأمین اجتماعی و امکانات زیادی که متعلق به بازنشستگان هستند ولی در اختیار آنها قرار ندارند، ماجرای غمباری است که پرداختن به آن فرصت دیگری را میطلبد.
